poëzie

 

Nicole Philoména groeide op in Suriname, Nederland en Duitsland. Tussen verschillende talen en culturen. Thuis werd altijd Nederlands gesproken, maar de muziek sprak uit alle windstreken.

Het is daarom niet verwonderlijk dat taal en klank een grote rol spelen bij de keuze van haar repertoire. Samen met de melodie en het ritme van een lied kan het luisteren naar alleen al de klank van bijvoorbeeld de Spaanse of Portugese taal een wereld aan gevoel toveren zonder dat de luisteraar er misschien ook maar één woord van verstaat of begrijpt. Nog intenser kan de ervaring worden wanneer het gezongen lied wordt omarmd door andere instrumentale klankkleuren en harmonieën.

 

Dat is het mooie van muziek. De klank, maar ook de stiltes, hoorbaar, voelbaar, kunnen iedereen weer anders raken, bij iedereen weer anders ‘binnenkomen’.

Naast hoorbaar is Nicole ook zichtbaar met taal in de weer. Want ook de Nederlandse taal biedt volop uitdaging om met klank te toveren. Met poëzie wil Nicole zich zichtbaar uitdrukken, zonder per sé door middel van voordracht gehoord te hoeven worden.

De magie en kracht van stille woorden. Woorden, die net als muziek iets van binnen willen lostoveren. 

 

verrukkelijk

wanneer het ochtendgloren
haar armen naar mij uitstrekt
haar luister zingt
uit duizend gouden kelen
met groene adem
haar schepselen na de nacht
nieuw leven inblaast
dan laat ook ik mij
als haar instrument bespelen

als een zucht klinkt
stil mijn lied
een fluisterend gebed
naar hemels lichte rust
in haar boezem
vol van leven
deelt zij haar liefde mee
tilt mij op tot zingen
als door de blauwe lucht gekust

 

 

 

heimwee

ik heb het ooit gevoeld,
om op een plek te zijn
waar wortels
uit mijn voeten wilden groeien
waar ik God op blote knieën
wilde danken
voor verbinding
met de aarde
en andere mensenzielen

voordat deze heilige grond
de tijd kreeg
om mij vast te houden
liet ik haar gaan
en plantte zij haar zaad
in een eenzaam hart
waar het kiemt en groeit
en bloesem
op ontluiken staat

 

 

 

geluid van stilte

in het geluid van stilte
hoor ik bomen groeien uit de grond
reisverhalen van een vogelvlucht
onuitgesproken woorden uit je mond
weemoed in een zucht

in het geluid van stilte
hoor ik mijn herinneringen
het ritme van mijn hart
hoor ik duizend mooie liedjes zingen
en wat de wind heeft meegebracht

in het geluid van stilte
hoor ik het breken in jouw lach
woorden die je wil schrijven
hoor ik wat je niet vertellen mag
het verlangen van hen die achterblijven

in het geluid van stilte
voel ik kalmte in mij landen
verhalen in je gezicht
de vreugde in jouw handen
hoor ik de fluistering van sterrenlicht

 

 

franse liefde

 

oude man

van franse grond

met je lied

trek je mij

je granieten bodem in

naar een verleden

waarin je mij zingt

dat ik

van de stenen ben

 

 

flor de amor

verzorg de bloem die groeit
tussen jou en je lief
met water uit de rivier van
aandacht, vertrouwen en beheersing

wanneer deze bloem bereid is om
haar geur van liefde los te laten
pluk haar dan, en bewaar haar
in het hetzelfde water
waarmee je haar hebt laten floreren

ze zal behoedzaam jouw
eigen schoonheid in je loskussen,
zachtjes in je oren fluisteren
dat je kostbaar bent
ze zal een ruimte voor je ontvouwen
waarin je jezelf kunt loslaten
en net als haar mag open bloeien

©nicole philoména